نه یادم می کنی نه می روی یاد

به  نیکی باد   یادت    ای پریزاد

عجب  نبود  کنی   فایز فراموش

فراموشی  است  رسم  آدمیزاد

به سیر باغ رفتم باختم  من

نظر بر نو گلی  انداختم من

الهی  دیده  فایز شود  کور

که دلبز آمد و نشناختم من

دلم راجز  تو کس دلبر نباشد

به جز شور توام در سر نباشد

دل فایز تو  عمدا  میکنی تنگ

که تا  جای کس دیگر  نباشد

مه  بالانشین   پایین   نظر  کن

به مسکینان کلامی مختصر کن

بتا  فایز  غریب  این  دیار  است

محبت  با   غریبان  بیشتر  کن

شب آمد تا شب وصلم دهد یاد

دهد خاک  وجودم  جمله بر  باد

یقین می سوخت فایز ز آتش دل

نمی کردش  گر آب  دیده  امداد

گذشت  ایام  گل  ای  بلبل  زار

بکن چون من زهجران گله بسیار

گل  تو  سر زند  هر  ساله  از نو

گل   فایز   نمی  روید  دگر   بار

 دانلود عکس های بالا با کیفیت مناسب